 |
 |
 |
|
|
|
Het zonnetje scheen vriendelijk toen we landden op het vliegveld Tokyo - Narita. Voor de douane staat de onvermijdelijke lange rij. Vlak voor de eigenlijke pascontrole had men een vijftal apparaten opgesteld waar het paspoort gescand wordt, een foto gemaakt wordt en de vingerafdrukken van beide wijsvingers gescand worden. Dat scannen ging bepaald niet zonder slag of stoot, maar uiteindelijk was iedereen door de douane.
In de ontvangsthal werd de groep opgewacht door onze locale gids/assistent: Mevrouw Kiniko-San. Zij vertelde dat er leveringsproblemen zijn voor de normale Suica-pas voor het openbare vervoer, en dat we beter de 28-daagse pas op het metro-station van het vliegveld kunnen halen. Helaas pakte de automaat niet de bankpas, maar we hebben gelukkig nog de creditard mee. Dus komt goed. :)
Je kan op elk station de Suica pas opladen bij dit soort automaten. Pasje invoeren, een briefje van duizend Yen er in en klaar. Duizend yen is ongeveer zes euro dertig.
Buiten gekomen blijkt het bepaald warm te zijn, dus een kalm-aan tempo is op zijn plaats. We lopen naar het busstation en Kiniko-San gaat naar waar de bus is geparkeerd.
Even later komt de bus voorrijden en we gaan op weg naar Tokyo. Als we op weg zijn dan verteld Maria het programma van de aankomende dagen, samen met de nodige wetenswaardigheden. Daarna neemt Kiniko de microfoon over en geeft nog de nodige interessante dingen over Japan.
Aangekomen bij het hotel blijken te vroeg te zijn en dus zijn de kamers nog niet klaar. De koffes kunnen al wel naar een luggage room brengen.
We lopen even naar het 'Family Mart' supermarktje in het hotel om ¥30000 te halen (1€ = ¥150 dus €200). Daarna is het verzamelen om naar het JR station Ikebukuro te gaan om onze JR pas te bestellen. Het station is gebouwd onder een groot winkelcentrum, eigendom van JR. Het is enorm opletten waar je heen moet gaan dus goed op de bordjes letten. We gaan bij exit east naar binnen, en moeten naar de JR shop in exit west.
Maria heeft de vouchers, en we worden een voor een opgeroepen zodat het juiste
paspoort bij de vouches gelegd kan worden. Nadat alles geregistreerd is kunnen
we weer naar het hotel gaan.
We gaan nog even langs de Big Camera langs voor een Japanse sim-kaart, maar helaas past deze niet as extra sim in de telefoon. Jammer dan.
Aangekomen in het hotel checken we in en gaan naar onze kamer. Ruim genoeg en brandschoon. We duiken gelijk onder de douche en daarna de mand in om wat bij te slapen.
We zijn net in onze eerste slaap als we door een appje gewekt worden. Verdorie!
Vergeten uit te zetten.
Enigzins duf rapen we onszelf bij elkaar zodat we op tijd klaar staan voor het
volgende uitje: De beroemde Shibuya crossing, waar wel tot drieduizend mensen
tegelijk oversteken als de lichten op groen gaan.
Vlakbij de kruising is ook het monument voor Hachiko, het hondje dat elke dag zat te wachten op zijn baasje Hidesaburo Ueno totdat hij terug kwam van zijn werk als professor op de universiteit. Toen zijn baasje potseling overleed en niet meer teug kwam, bleef Hachiko elke dag terug komen om op zijn baasje te wachten. Na zijn dood is er een standbeeld voor hem opgericht, en tegenwoodig is Hachiko het synoniem van loyaliteit.
De mensen staan in een rij om op de foto te gaan met het beeldje van Hachiko.
Op de weg zie je regelmatig 'Mario Kart' groepjes rijden.
Na Hachiko lopen we verder naar de beroemde Shibuya 'scramble crossing'. Als het voetgangerslicht hier op groen gaat gaan er wel tot drieduizend voetgangers tegelijk oversteken.
We gaan naar de bovenste etage van Magnet waar we een geweldig overzicht over de Shibuya crossing. De entree tot het dakterras is in de vorm van dat je een drankje bij het standje koopt en met het drankje loop je naar het dakterras.
Op dit tijdstip is het relatief rustig, maar je kunt je voorstellen wat een mierenhoop dit moet zijn in de spits.
Aansluitend zijn we met Maria, Wilma en Paulien op weg gegaan om een hapje te eten. Bij een portiek hing een reclame-bord van een restaurant op de 8e etage. Via een gangetje en een klein liftje komen we op de juiste etage.
Het is een voor Japan typisch restaurantje met een etalage met plastic weegaves van de maaltijden die er te koop zijn. Over het algemeen is dit een indicatie dat je hier goed en betaalbaar kan eten.
Je wijst op de kaart aan wat je wil hebben, en al snel komt de maaltijd op tafel.
Als dit restaurantje een maat is voor alle eetgelegenheden in Japan dan hebben wij absoluut niets te klagen. We hebben met zijn allen meer dan uitstekend gegeten en gedronken. En dat voor minder dan vijftien euries per persoon!
Na de maaltijd besoten we om met de trap naar beneden te gaan. Op de zevende
etage was nog een restaurant, en er was een toilet. Dus daar moest Marcel natuurlijk
even gebruik gaan maken aangezien het restaurantje waar we gegeten hadden geen
eigen toilet had. Na gedane zaken bleken de dames doorgelopen te zijn. Okee
geen probleem. Een paar etages lager waren de trappen afgesloten (zaten vast
geen restaurants) en moet de lift naar beneden genomen worden. Er waren diverse
liften om uit te kiezen, dus we nemen de lift waarmee we naar boven gekomen
zijn.
Beneden aangekomen: Niemand! Oh shit, Tafelberg all over again. Dat gaan we
dus niet nog eens doen, achter elkaar aan lopen in de hoop elkaar te vinden!
Dus Marcel gaat weer terug naar het restaurant en wacht rustig af.
Ondertussen zijn de dames naar beneden gegaan omdat het nogal bedompt wat in het halletje. Beneden aangekomen wachten totdat Marcel komt. Em wachten, en wachten, en wachten. Maar alles wat er kwam, geen Marcel. De dames bedachten na rijp beraad dat er nog een uitgang moet zijn, want hier zijn wij niet naar binnen gegaan. Twee wachten bij de ene uitgang, de twee anderen gaan naar de andere uitgang. Contact houden met handsignalen via de hoek van de straat, maar nog altijd geen Marcel (die stond dus bij het restaurant te wachten op hulp). Wil gaat met de lift weer naar boven nar de 7e etage waar we Marcel hebben achtergelaten voor het toilet. Daar in de hal was niets te zien dus met de andere lift weer naar beneden gegaan. Alwaar de dames nog altijd geen Marcel hadden gevonden.
Ondertussen was Marcel het wachten zat en en stuurde eerst een appje naar Wil
(stom, die telefoon zit in je eigen rugzak) en vervolgens een appje naar Maria
gestuurd: Ik sta bij het restaurant op de 8e etage. Antwoord: Als je nu naar
beneden komt staan we aan beide kanten.
De lift naar beneden genomen, eind goed al goed.
Na dit entertainment zijn we terug naar het hotel gelopen en duiken in ons bedje naar een welbestede dag.
|
|
|